W blasku wiecznej lampki

„Pięknie jest zatrzymać się z Nim i jak umiłowany Uczeń oprzeć głowę na Jego piersi (por. J 13,25), poczuć dotknięcie nieskończoną miłością Jego Serca. Jeżeli chrześcijaństwo ma się wyróżniać w naszych czasach przede wszystkim «sztuką modlitwy», jak nie odczuwać odnowionej potrzeby dłuższego zatrzymania się przed Chrystusem obecnym w Najświętszym Sakramencie na duchowej rozmowie, na cichej adoracji w postawie pełnej miłości?”

[Jan Paweł II. Encyklika Ecclesia de Eucharistia, nr 25]

Konfesjonał

„Każdy konfesjonał to uprzywilejowane i błogosławione miejsce, w którym, po zniesieniu podziałów, rodzi się nowy, nieskażony i pojednany człowiek – pojednany swiat”

[Jan Paweł II. Adhortacja apostolska Reconciliatio et paenitentia, nr 31]

„Biada drodze, po której nikt nie chodzi i nie słyszy się na niej głosu człowieka; staje się bowiem kryjówką dzikich zwierząt.
Biada domowi, jeśli w nim nie mieszka właściciel!
Biada ziemi, jeśli zabraknie rolnika, który by ja uprawiał!
Biada okrętowi, gdy brak mu sternika, albowiem miotany falami i nawałnicą, zginie na pewno.

Biada duszy, jeśli nie ma w niej prawdziwego Sternika, Chrystusa!
Owładnięta ciemnością wzburzonego morza, miotana falami pożądań, wstrząsana jakby gwałtowną burzą przez duchy nieczyste, ulegnie w końcu ostatecznej zagładzie.
Biada duszy, jeśli zabraknie jej Chrystusa, który uprawia ją starannie, aby mogła wydać dojrzałe owoce ducha, bo opuszczona pełna cierni i chwastów, zamiast przynosić owoce, zostanie wydana na spalenie i zginie.
Biada duszy, w której nie mieszka Chrystus!
Porzucona staje się przytuliskiem wad”.

[Z homilii przypisywanej św. Makaremu]